Â鶹Éç

Bidh fonn oirre daonnan,
'S bidh aoibh oirre an-còmhnaidh;
'S e dh'fhàgadh m' inntinn aobhach,
Bhith faicinn d' aodainn bhòidhich,
Le mheud 's a thug mi ghaol dhut
Is aotromas na h-òige,
Mur a dèan mi d' fhaotainn
A ghaoil, chan fhad is beò mi.

Mo dhùrachd don rìbhinn
Dh'fhàg m' inntinn-sa cràiteach,
Bean d' aogais cha lèir dhomh
Latha fèille no Sàbaid;
Do bheusan tha ceutach
Is d' eudann ro nàrach -
Ach 's truagh mi thug gaol dhut
'S nach fhaod mi bhith làmh riut.

O furtaich mo chàs-sa
A ghràidh bhean an t-saoghail
Tuig mar tha mo nàdar,
An sàs aig do ghaol-sa.
Na fàg mi mar tha mi
Dol bàs leis an fhaoineas,
'S gur tu stagh, mo riaghailt,
Mo bhiadh agus m' aodach.

Is muladach mi daonnan
Do ghaol rinn mo leònadh,
Dh'fhalbh mo dhreach is m' aogas
Is chaochail mo shòlas.
Chan eil àit' an tèid mi
Nach saoil mi leis a' ghòraich,
Gu bheil mi faicinn d' aodainn,
Is aoigh air an-còmhnaidh.

Nis chual thu mar tha mi
Gur bàs dhomh às d' aonais
Tionndaidh ann am blàths rium
'S na fàg aig an aog mi.
Thig is thoir do làmh dhomh,
Do ghràdh is do choibhneas,
'S chan iarr mi tuilleadh càirdeis,
No àilleachd an t-saoghail.