Â鶹Éç

An Crìosd a-mhàin tha m' uile dhùil
Mo sholas mòr, mo neart, 's mo dhàn.
A' chlach-oisinn 's mo bhunait ùr
Seasmhach tro thart 's gach gailleann ghrànd'.
Nach àrd an gràdh, nach domhainn sìth,
A stadas geilt, 's a sguireas strì?
Mo Chofhurtair - m' uile 's gach nì -
Seo, ann an gràdh Chrìosd, seasaidh mì.

An Crìosd a-mhàin - a ghabh air feòil -
Bha lànachd Dhè 's an Leanabh lag!
Na ghibht de ghràdh, Aon Fhìor nan Neòil,
Ach dhiùltadh E lèine bha rag.
Gus air a' chrann nuair bhàsaich Ios'
Shàsaicheadh corraich cheart ar Dia;
Oir chuireadh Air am peacadh fhìor -
'S cheannaicheadh mi le bàs Chrìosda.

Staigh anns an uamh - A chorp fon ùir -
Chuir oidhche Solas an t-saoghail gu bàs.
Ach bhris E às – mar mhadainn ùr
Suas às an uaigh dh'èirich nuadh là.
'S air sgàth A sheasamh ann an nèamh
Chaill mallachd uilc a ghrèim nam bheath';
Oir 's Leis-san mi, 's is leam-sa E -
Rèite tro fhuil phrìseil Chrìosda.

Gun chiont sa bheath', 's gun eagal bàis,
Seo cumhachd Chrìosd annam-s' an sàs;
Bho chiad ràin phàist' gu deireadh là,
Tha Ios' os cionn gach diog dham dhàn.
Cha toir ifrinn, no innleachd dhaoin',
Mise a-mach à grèim an Aoin;
Gun till E rithist, no shiùbhlas m' ùin',
Seo, ann an neart Chrìosd, seasaidh mi.