Â鶹Éç

Do làmh, a Chrìosda, bi leinn an còmhnaidh;
Ar sìol gu fàs thu, ar gàrradh ròsan;
Ar foghair buain Thu, ar cruach dhen eòrna -
Nad shaibhlean biomaid aig crìch ar bèo-bhith.

Ar n-oiteag chùbhraidh, ar driùchd na Màigh Thu,
Ar cala dìdein an tìmean gàbhaidh,
Ar grunndan iasgaich, ar biadh, ar sàth Thu,
Nad lìontaibh biomaid aig ìre bàis dhuinn.

Nar làithean leanabais biodh d' ainm-sa beò dhuinn,
Nar làithean aosta do ghaol biodh còmh' rinn,
Tro neòil ar dùbh'rachd ar cùrsa treòraich,
Tro shiantan dùr', gu reul-iùil ar dòchais.

Cha chrìoch am bàs dhuinn ach fàs às ùr dhuinn –
lìon led ghràs sinn, gu bràth bi dlùth dhuinn;
'S nuair thig an t-àm oirnn aig ceann ar n-ùine,
'S e òg-mhìos Mhàigh bhios an àite Dùdlachd.