Â鶹Éç

O mo mhàthair an Airnicreap, 's tràth chuir mi riut mo chùl
Chan urrainn gu bheil fàbhar an t-Slànaighear gu bhith a' cura leam;
Tha mise 'n seo gu stàiteil an dràsta 's mi fon an iùil,
Air long nan crann àrda 's gun dàil oirre ach ruith gu luath.

Ged tha mi 'n seo gu spòrsail, am bosun-mate os cionn a' chriùth',
Thug an sealladh brònach na deòir a bhith ruith bho m' shùil,
'S mi 'g amharc gun phròsbaig air mòintichean gleann mo rùin
Air 'n do thogadh òg mi, 's na h-òighean tha 'n-diugh fon ùir.

O's cuimhneach leam, a Mhàiri Chaimbeul, 's bu chuimhneach leam thu bhith tàmh
Anns a' chnocan aoibhneach as t-samhradh a bhiodh cho blàth;
Tha thu na do nighean spèiseil os cionn na bheil anns an àit'-
'S e do theanga bhaindidh nach cluinnteadh a bhith cur air càch.

'S gur mise bhiodh cho spòrsail Didòmhnaich a' dol don ghleann
'S nighneagan an àite air an rathad a' dol dhan taigh-sheinn,
'S iad air an còmhdach mar fhaoileag air sruth nan tonn –
O ghruaidhean an aodann mar chaorann air bhàrr nam meang.

O soraidh bhuam a dh'Anna Chaimbeul, 's tu dh'fhaighneachdain an-diugh thar chàich;
Nuair a bhithinn tinn, 's e do bhrìodal a dhèanadh slàn;
'S nuair a bhios mi trom, bidh mi cuimhneachadh ort a ghnàth
Is mi togail d'fhonn, le fonn, leis a h-uile dàn.

Fhir a bhios a' feòrach no meòrach cò rinn an duan,
Innis gur e Leòdach a sheòl air a h-uile cuan,
'S a bhios aig an stiùir nuair a dhùisgeas na tonnan uain' -
Nach sona dhutsa, Fhionnlaigh, gun do dh'ionnsaich thu cur is buain.