Â鶹Éç

Fionnlagh MacLeòid a' cuimhneachadh air a' cheàrdaich

"Bha mise fortanach. Bha ceàrdach anns a' bhaile anns an robh mi nuair a bha mi nam bhalach agus tha cuimhne glè, glè mhath agam air a bhith nam shuidhe a-staigh innte air being 's na sradagan a' dol.

Ach 's e an rud a thàinig a-steach orm, a' chuimhne bu mhotha, a thuilleadh air an iarann a bhith dearg man ìm air an innean 's na h-ùird a' gabhail dha, agus a' bhalg a' dol 's mar sin, 's an gual a bha cho neònach an uairsin, ach a bhith a' cur cruidh air bròg eich.

Nuair a dheidheadh tu mach chun an dorais, 's bha e a' tighinn a-mach leis a' chruidh theth, 's bha e a' togail cas an eich 's bha a' bhròg, bha e mar tha air a ghearradh gu cumadh, ach bha e a' steigeadh a' chruidh theth air a' bhròg.

'S bha fàileadh an uairsin ag èirigh an-àrda agus bha sin gus an tigeadh cumadh air bròig an eich a bha faidhir, as an robh a' chruidh a' dol a' laighe. 'S an uairsin bha sin mar sin, 's bha e a' fuarachadh.

'S tarraigean annasach, cumadh eadar-dhealaichte nach robh air tarraig an àite sam bith eile. 'S bha an tarraig a' dol tron a' bhròig 's a' tighinn a mach tro chliathaich na broig, 's bha e an uairsin ga gearradh, an uairsin a' ruspaigeadh sin.

Bha process timcheall air a sin, a dhuine, tha, a' fàileadh 's a' faicinn 's a h-uile càil. 'S a' rud a b' iongantaiche nach robh an t-each a' faireachdainn càil."